|
Ooit, lang geleden bloeide en groeide de ‘Kerk van het Oosten’ langs de zijderoute en nog verder in China. Er zijn christelijke artefacten gevonden ver in China uit de zevende eeuw. Toen wij nog niet eens van Bonifatius en Willibrordus hadden gehoord, was Bagdad een kosmopolitische hoofdstad van het oosterse christendom. De eerste staatskerk was die van Armenië, dat is al in 301. Toen waren er nog niet eens dogmatische concilies. De dogmatiek van de concilies is sowieso veelal aan de Kerk van het Oosten voorbij gegaan. Voor de nestoriaanse en manicheese christenen was reïncarnatie én Christus vanzelfsprekend. Deze kerken hadden immers in het Oosten te maken met boeddhistische invloed. Wanneer (westerse) theologen vandaag de dag nog reïncarnatie als ketters ter zijde schuiven, kennen zij hun geschiedenis niet. Ze kennen alleen de roomse en protestantse variant van het christendom. Maar die varianten werden pas vanaf de veertiende eeuw van betekenis, precies in de tijd dat de Kerk van het Oosten door de Mongolenstormen en de islam aan betekenis verloor. Trouwens, er zijn nog altijd miljoenen christenen in de islamitische wereld. Veelal konden en kunnen zij in vrede leven onder de islam, maar vaak ook niet. Net zoals in het Westen met de islam het geval is. Wat is dat toch met godsdiensten? In ieder geval; door kennis te nemen van de Kerk van het Oosten kunnen wij de leerstelligheden van het westerse christendom met een korreltje zout nemen. En dat is alleen maar goed.
John van Schaik, hoofdredacteur
|
|
Laatst geupdate op ( dinsdag 08 mei 2012 )
|
Redactie / LS