Millennialang hebben wij mensen al contact met wezens die bekendstaan onder namen als trollen, kabouters, dwergen, feeën of aardmannetjes. Iedere cultuur heeft zo zijn eigen namen voor en verhalen over hen, aldus schrijver, filosoof en medeoprichter van Findhorn David Spangler. Hij noemt hen ‘natuurgeesten’.
In onderstaand verhaal toont hij aan hoe belangrijk zij zijn voor onze aarde, en dus ook voor de mens.

Gedurende de vijfenzestig jaren van mijn leven is het altijd een voorrecht voor mij geweest om contact te hebben met niet-fysieke wezens die vertoeven in werelden die we ‘energiewerelden’ zouden kunnen noemen. In het begin had ik alleen contact met geesten van menselijke wezens die ooit in de fysieke wereld geleefd hadden, maar die nu in het geestenrijk terecht waren gekomen en met ons wilden samenwerken om het goede in de wereld te bewerkstelligen. Maar door de jaren heen kreeg ik ook contact met geesten van niet-menselijke wezens, wezens die deel uitmaakten van de innerlijke sfeer van de natuur en die ik daarom ‘natuurgeesten’ noem.
Als kind was ik al op de hoogte van hun bestaan, maar mijn echte contact met hen ontstond tijdens de driejarige periode dat ik mededirecteur was van Findhorn, een spirituele commune in het noorden van Schotland. Voor een groot gedeelte was deze commune gebaseerd op samenwerking met natuurgeesten, met daarbij als resultaat de wonderbaarlijke tuin waarover zoveel geschreven is.
De laatste jaren is mijn contact met natuurgeesten nog meer toegenomen en daardoor is mijn waardering voor zowel hun aard als hun perspectief op de huidige wereld gegroeid.
Op allerlei verschillende manieren ervaren zij ons als familie, wellicht als een soort neven en nichten, omdat zij zelf ook deel uitmaken van die ene grote levensfamilie op deze aarde.
Om deze natuurgeesten en hun werk beter te begrijpen is het belangrijk je te realiseren dat alles wat bestaat in onze fysieke wereld, inclusief wijzelf, uit een onzichtbare component van subtiele energie bestaat. Subtiele energie is niet hetzelfde als elektriciteit of als de energie die onze kachels verwarmt; ik bedoel hier levensenergie mee, verwant aan wat de Hindoes prana noemen of wat in de oosterse vechtkunst ki wordt genoemd. In deze energie komt ons bewustzijn tot uiting of wellicht zou je ook kunnen zeggen dat bewustzijn een uiting van deze energie is.

(Het volledige artikel bevat 2220 woorden.)

Met het oog op…

Jump6

Dit werk kwam tot stand in een periode waarin ik werkte aan een gezamenlijke expositie met als thema Koe & Kunst. Na vier of vijf koeienschilderijen begon het thema een beetje tegen te staan.
Voornamelijk omdat er al zo verschrikkelijk veel schilderijen van koeien in een weiland bestaan. Ik had eigenlijk niet het gevoel dat ik hier nog iets aan toe kon voegen en wilde iets anders met dit benauwende, klassieke thema: er een originele draai en een gevoel van vrijheid aan geven!
Ik ben opgegroeid op een boerderij met pony’s en koeien. Meestal kozen we voor de pony’s als we bokkie wilden springen. Een enkele koe stond echter ook wel toe dat je op haar rug bokkie sprong, maar dit was hoger en dus moeilijker en gevaarlijker voor ons kinderen. Het sensationele en bevrijdende gevoel van overwinning dat dit gaf, bracht mij op het idee voor deze schilderijen. De keuze om een vijftiger jaren pin up-achtige dame over de koe te laten springen, was voor de hand liggend, omdat zo’n pin-up in mijn ogen stijlvol, levendig, beschaafd erotisch en aantrekkelijk voor beide seksen is: vrouwen willen haar zijn, mannen willen wel met haar uit.

Ik kreeg veel positieve reacties op dit werk. Het vrolijke ongecompliceerde spreekt blijkbaar erg aan en inspireert menig volwassene om ongeremd − als een kind − welke barrière dan ook te nemen.

Olieverf op linnen,
formaat 100 x 100 cm.
6e uit de serie van de zogenaamde Jump-schilderijen.

Nicoline Heemskerk
T. 071-3012620 M. 06-12732646
www.nicoline-heemskerk.com

Lida van de Water en Sandra Warmerdam

De terugkeer van de Godin

Godinnenreligie: psychologie in haar zuiverste vorm

De godinnenbeweging kwam oorspronkelijk voort uit het feminisme. Vrouwen vochten eensgezind voor herwaardering van vrouwen en het vrouwelijke, en wilden deze terugzien in maatschappelijke hervormingen. Maar voor een aantal vrouwen ontbrak een spirituele dimensie. Zij gingen op zoek naar de Godin. Inmiddels laat de godinnenreligie zich wereldwijd steeds meer zien.

Overal in de wereld worden godinnentempels opgericht en zijn trainingen en opleidingen tot priesteres gestart. Naast de jaarlijkse Goddess Conference in ‘het Hart van de Godin’, het Engelse Glastonbury, worden in verschillende landen godinnenconferenties georganiseerd. In Nederland is sinds 2003 een godinnentempel in Hillegom. De eerste Nederlandse Godinnenconferentie vond in 2005 plaats en werd georganiseerd door Sandra Warmerdam en Suthisa Hein, beiden priesteres van Avalon in Nederland. De conferentie, geïnspireerd door de Goddess Conference in Glastonbury, was geïnitieerd door de Nederlandse Godinnentempel in Hillegom. Tijdens deze conferentie werd de naam van de godin in het openbaar genoemd. Het was niet de eerste keer dat Nehalennia als godin van de Lage Landen bij de zee werd aangeroepen en ook niet tijdens ceremonies of rituelen op die plek, maar dit was wel de eerste keer dat zij in het openbaar als zodanig werd gekend en genoemd.

De nevelen van Avalon
De godinnenreligie is een persoonlijke ervaringsreligie, ieder heeft haar of zijn eigen beleving van de godin. Religie is voor ons re-ligare: je opnieuw verbinden met de bron in jezelf, de godin. Sommigen spreken liever over een ‘manier van leven’, een beweging. De een is heel devoot en spreekt haar consequent aan met ‘u’ en voor een ander is het juist van belang om haar relatie met de godin aan te duiden door haar met ‘je’ aan te spreken. Of zoals een enkeling zegt: my goddess likes a good joke. Diversiteit is een kenmerk van de godin. Wij eren de godin in onszelf. De godin vinden is jezelf vinden. Van jezelf houden is een eerste leefregel voor priesteressen en voor ieder godinminnend persoon, om de liefde van de godin te ervaren en jezelf te helen. Veel vrouwen beginnen hun zoektocht naar de godin met het lezen van De nevelen van Avalon van Marion Bradley. Hierin wordt het overbekende Arthurverhaal opnieuw verteld, maar nu zijn de vrouwen hoofdpersoon en zijn ze niet de in- en inslechte tovenares, verleidster, verraadster en overspelige vrouw. Ze zijn priesteressen van het Appeleiland ‘Avalon’ en de godin is hun Vrouwe. 

(Het volledige artikel bevat 2067 woorden.)

Ina Cüsters-van Bergen

Een beetje god heeft toch geen godin nodig?

De terugkeer van het heilig huwelijk

In de moderne westerse samenleving domineert een geseculariseerd wereldbeeld. We leven te midden van doorgaande natuurrampen en vallen in een diepe financiële afgrond. Er gaat duidelijk iets mis, maar welk hiaat in ons denkpatroon ligt ten grondslag aan de huidige situatie? De godin Sophia uit de oudheid spreekt tot ons: ‘Ontken mij niet, nergens, en in geen enkele tijd. Wees op uw hoede!’

Sinds 2000 jaar is er maar één god, en die is mannelijk. Dit leidde tot een patriarchale maatschappijvisie, die tegenwoordig afbrokkelt ten gunste van de wetenschappelijke visie. Hierdoor wordt het wereldbeeld in de westerse samenleving in toenemende mate mechanisch. ‘God is dood’, de wereld is een rekensom. We dienen alle ‘zweverigheid’ uit ons denken te verbannen, en te geloven in herhaalbare experimenten: dan worden wij de baas in plaats van de natuur. En die mogen wij gebruiken en uitputten om onszelf te verrijken. Want dood is dood, en na ons komt de zondvloed.
Is er een visie die je in harmonie met de natuur brengt en waaraan je je eigen waarheid kunt toetsen, als de normen van de kerken geen soelaas meer bieden en de wetenschap een dode kosmos schetst?

Poorten van verwondering
Het wereldbeeld van de westerse mysterietraditie biedt zo’n alternatieve levensvisie, een filosofie die je opwekt naar een visionaire staat. Je kunt je daden laten voortvloeien uit een ‘hogere missie’, die jou een duurzame manier geeft om met je omgeving en met de aarde om te gaan.
In de antieke Griekse, Babylonische en Egyptische tempels was het goddelijke mannelijk én vrouwelijk, en kende men ook vrouwelijk priesterschap. Ook in de oude Europese, Keltische en Noordse natuurreligies was de godin cruciaal.

Ik ben gezonden uit de Kracht,
En ik kom naar hen, die zich in mij spiegelen
Ik word gevonden in hen, die mij zoeken
Kijk naar mij, jullie, die zich spiegelen in mij!
(Donder, Volmaakte Geest)

Sinds de jaren 80 is er een toenemende belangstelling voor de godin. Voor vrouwen werken de archetypen van de godin als verlossingsmodellen, deze helpen om millennia van patriarchale onderdrukking af te schudden. Oeroude rituelen blijken een grote transformerende kracht te hebben. Ik werk nu 25 jaar intensief vanuit de westerse mysterietraditie. Dit opende in mij een transformatieweg met een ongekende kracht en een geestestoestand waarbij ik mij op elk moment met het goddelijke in mij en om mij heen kan verbinden.

(Het volledige artikel bevat 2269 woorden.)

Ronald Hermsen

Boomverering in heidens Nederland

Heilige bomen, kroezebomen en vergaderlinden

Voor de primitieve mens was de wereld bezield, en bomen dus ook. Het geloof was dat zij een ziel of geest bezitten net als de mens zelf. Bomen belichaamden het leven. Her en der in ons land staan nog altijd bomen waar mensen speciale krachten aan ontlenen. Zo zijn de koortsboom van St.-Walrick in het Gelderse Overasselt en de spijkerbomen in het Drentse Yde voorbeelden van bomen die een geneeskrachtige werking zouden hebben. Ook in de buurt van Staphorst stond kortgeleden nog zo’n boom.

Eind 1995 ontdekte een paragnost tijdens een wandeling in recreatiegebied De Zwarte Dennen, een den die een sterke aantrekkingskracht op hem had. Hij ging ernaar terug en merkte dat deze den een helende warmte en energie gaf. De paragnost adviseerde zijn cliënten om één of meer keren een kwartier tot een halfuur tegen de boom te gaan staan of zitten. Velen zeiden dat het hielp, bijvoorbeeld om pijn dragelijk te maken, een kwaal te genezen of psychische rust te vinden. Toen dit bekend werd, liep het storm. Mensen uit de verre omtrek stonden in de rij om de boom op hun beurt te kunnen aanraken. Kennelijk zijn wij dat ‘primitieve’ in de loop der eeuwen niet helemaal kwijtgeraakt, de den werd namelijk een waar bedevaartsoord. In bepaalde kringen nam men hier echter aanstoot aan, met als gevolg dat de den begin zomer 1996 zwaar werd beschadigd. Maar hij werd zo goed verzorgd, dat hij uit zichzelf weer heelde. De mensen bleven onverminderd naar de boom komen. Uit ergernis hierover werd de boom in december 1996 omgezaagd. Inmiddels heeft hij een opvolger gekregen op een andere plek in De Zwarte Dennen.

Jan Aartem boimke
Bovenstaande anekdote komt uit het prachtige, zojuist bij uitgeverij Boom (in samenwerking met de Bomenstichting) verschenen boek Bijzondere bomen in Nederland - 250 verhalen. Wie om een andere boom die in dit boek beschreven staat heen loopt, een enorme zomereik op het ’s-Gravelandse landgoed Gooilust, beseft hoe voor de hand liggend het vroeger was om een boom te vereren. In ieder geval in ons vlakke land, waar bomen vaak het hoogste punt waren, en wanneer het om een boom van deze omvang gaat. De eik heeft namelijk een omtrek van meer dan zes meter en is ongeveer 350 jaar oud. Niet veel bomen in Nederland zijn ouder dan deze, en daarom is geen enkele boom in ons land direct terug te voeren op de voorchristelijke tijd.

(Het volledige artikel bevat 3089 woorden.)

Mariska Jansen

Deel 1
De liefde overspoelt de geest en ook het verstand dat daarvan deel uitmaakt

Een perfecte eigenschap komt

van God

In de serie Filosofie en mystiek gaan wij op zoek naar de overeenkomsten en verschillen tussen deze twee wegen, die het geestelijk leven van de mens voor een belangrijk deel bepalen. Wat kan het denken? Waar houdt denken op en wat is er dan? In hoeverre waren filosofen beïnvloed door het mystieke gedachtegoed, en mystici door het filosofisch gedachtegoed? Wat is de plaats van God?, zijn enkele vragen waarop we met de hulp van grote denkers en mystici een mogelijk antwoord willen geven.
In deze eerste aflevering schrijft Mariska Jansen over Descartes’ dagenlange meditatie die hem naar ware kennis leidt, en over de mysticus Van Ruusbroec en zijn tocht naar het goddelijke licht.

‘Al een aantal jaren geleden merkte ik , hoeveel onwaars ik vanaf mijn jeugd voor waar heb gehouden, en hoe twijfelachtig alles is, wat ik naderhand daarop heb gebouwd.’ Zo begint René Descartes (1596-1650) de Meditaties, een van zijn beroemde werken waarin hij op zoek gaat naar ‘ware kennis’. Om die kennis te kunnen achterhalen doet hij een gedachte-experiment. Hij laat zichzelf en de lezer twijfelen aan alles…

Veronderstel dat de wereld om ons heen onwaar is, zegt Descartes. De bank waarop je zit terwijl je dit artikel leest, de tafel, het venster, het park. Je hebt altijd gedacht dat die zaken echt bestaan, maar is dat wel zo? Zintuigen kunnen bedriegen. Vaak denken we iets te horen of te zien wat naderhand compleet anders blijkt te zijn. En hoe weet ik eigenlijk dat mijn leven geen droom is? ‘Stel dat we nu dus dromen, en dat deze bijzonderheden niet echt zijn, zoals het feit dat we onze ogen opendoen, ons hoofd bewegen, onze handen uitsteken, en misschien zelfs dat we zulke handen en zo’n compleet lichaam hebben (…)’, schrijft Descartes.
Slechts één waarheid blijft tijdens de zoektocht overeind: het feit dat hij twijfelt. Cogito ergo sum, concludeert de filosoof, ik denk dus ik ben. Omdat we twijfelen, moeten we wel bestaan. Tijdens zijn zoektocht ‘kon hij doen alsof hij geen lichaam had en alsof de wereld niet bestond en hij nergens was’. Maar doen alsof je geen bewustzijn hebt, lukt niet. Onze geest functioneert los van het lichaam en is daarom zelfs beter kenbaar dan het lichaam. We kunnen ons een lichaam inbeelden. Maar dat onze geest bestaat, weten we zeker.

(Het volledige artikel bevat 1519 woorden.)

Marleen in Reliland

Marleen Schefferlie werkte jarenlang als moderedacteur, bestudeerde daarnaast yogafilosofie en maakte in 2008 met Rozenrood haar literaire debuut bij J.M. Meulenhoff.

Gebukt over mijn uitgevouwen stembiljet zoek ik naar MenS, de nieuwe spirituele partij, en besef dat ik met mijn rug de minimale lichtinval in het donkere hokje blokkeer. ‘Als er licht is in de ziel... zal er vrede zijn op aarde’, volgens de retoriek van een Chinees gezegde op het MenSpartijprogramma. Is dit dan het licht aan het einde van de politieke tunnel?
De grondrechtelijke scheiding van staat en godsdienst weerhoudt partijen niet om hun politieke programma’s af te stemmen op kerkelijke voorkeuren. Het verzuilde Nederland gaf ons burgers vroeger een gezellige beperktheid. Het was fijn bij een partij te horen, of een omroep, die dezelfde ideeën had als jij. En of het nu de paplepelovertuiging van je ouders was of een radicale tegenstroom hiervan, het gedachtegoed van de zuil was het jouwe. Ons voortschrijdende individualisatieproces heeft een politieke uitwerking in nieuwe splinterpartijen. Maar segmentprincipes zoals dierenleed (Partij voor de Dieren) of vrije informatie (Piratenpartij) verhullen vaak het totaalbeleid van die partij. MenS daarentegen wil de bestaande beleidsgrondvesten door bewustzijnstransformatie op de liefdevolle schop nemen. Hoewel de zetel uitbleef: spiritueel zijn is in. Zich lavend aan de geneugten van het materiële leven, verzucht de Nederlander erg spiritueel te zijn. Deze spiritualiteit komt in de praktijk neer op het lezen van Amerikaanse newageschrijvers in combinatie met het volgen van exotische bewegingscursussen, het bezoeken van vage genezers en het lezen van zelfhulpboeken. Denk aan een fanatieke Bikramyogabeoefenaar die een cursus reiki volgt terwijl hij Het intentie experiment van Lynne McTaggart op zijn nachtkastje heeft liggen. Er is geen eenduidende ideologische leer of collectief uitgelegd heilig geschrift. Deze vrijblijvende insteek ontbeert cohesie. Het oude zuilinzicht met de duidelijke dogma’s wordt verworpen en vervangen door spiritueel suikerwerk. Eenheidsbeleving, inspiratie, positieve kracht, humor en moed zijn Spirit volgens MenS. Dat kan ik in alle weidsheid nog volgen. Maar wat zijn in godsnaam de essentiële wortels van de verschijnselen? En hoe vertaalt zich dat naar een beslissing over een windmolenpark in de Zuidoostpolder? Holistische politiek is fundamenteel met zichzelf in tegenspraak, omdat er bij beslissingen nou eenmaal concreet een kant moet worden gekozen. In het schemerdonker kleur ik het vakje van een meer fysieke partij. Als we in Amsterdam ooit nog elektronisch kunnen stemmen, krijgen we vanzelf meer licht in het stemhokje.

  Interview   met Ineke van de Broek 

Maarten Meester

‘Vaak hebben mensen al moeite met het idee van aardstralen’

Aardstralen: ziekmakers en genezers

Over de hele wereld loopt een netwerk van aardstralen, weet soloheks Ineke van den Broek. Wie zich langdurig aan de verkeerde stralen blootstelt, kan gaan lijden aan een depressie, migraine, maagzuur, kanker of zelfs zelfmoordneigingen krijgen. Maar wie zich in de aardstralen verdiept, verdiept daarmee ook zijn band met de natuur en met natuurwezens.

Solex – soloheks – Ineke van den Broek wijst een stuk gras aan op de Hunneschans bij Uddel. ‘Als een stelletje daar gaat liggen, kun je er vergif op innemen dat het begint te vrijen. Dat komt door de energie op die plaats, ze zoeken die wellicht onbewust al op.’ Dan wijst ze op een boom die een merkwaardige vorm vertoont. ‘Dat komt doordat het hout wegdraait van een waterader.’ Even later vraagt ze: ‘Voel je hoe zwaar het hier loopt? Dat komt doordat we op een Currylijn zitten?’
De verklarende woordenlijst (‘solex’, ‘Currylijn’, ‘waterader’) volgt straks. Maar eerst de opmerking dat je niets van aardstralen hoeft te weten om in te zien dat de Hunneschans een bijzondere plaats is. Vanwege de beschutting die deze wal biedt – tegen de wind, wilde dieren, menselijke vijanden – hebben hier al van heel vroeg in onze geschiedenis mensen geleefd. Maar toch begrijp je het karakter van de Hunneschans nog veel beter als je weet dat die op een kruispunt van aardstralen ligt, stelt Van den Broek. Zelf kwam ze hier al als kind. Ze voelde dat dit een bijzondere plaats is, maar het waarom kan ze pas sinds een jaar of tien duiden.

Ontstoren
Het begon met een kuchje dat opkwam als ze iets wilde zeggen. Uiterst vervelend, want ze werkte als hypnotherapeut en als maatschappelijk werker en moest dus veel praten. Het kuchje werd steeds erger, ze kreeg meer lichamelijke klachten, die uiteindelijk tot een burn-out leidden. Artsen konden haar niet helpen. ‘Via internet vond ik Roger Leunens uit België, die huizen ontstoort’, vertelt Van den Broek. ‘Roger kwam erachter dat ik die klachten had door straling van een radar van de luchtmachtbasis op drie kilometer van mijn woning. Hij zette een glazen buisje met maretakken – helemaal wicca – en kristalletjes erin neer op het punt waar die radar mijn huis binnen kwam pulsen. De klachten verdwenen.’ Dat het werkte was niet genoeg voor Van den Broek, ze wilde ook weten hoe het werkte. ‘Elke veertien dagen heb ik een lang weekend vrij genomen. Daarin ben ik steeds naar België gegaan om cursussen bij Roger te volgen.

(Het volledige artikel bevat 2181 woorden.)

Quote

Ronald Hermsen

Van boeien bevrijd

Laatst hoorde ik sociologe, ex-politica en feministe Hedy d’Ancona spreken over een zelfgewilde dood. Zij heeft zich aangesloten bij het initiatief UIT VRIJE WIL. Op de website staat:

‘UIT VRIJE WIL is het initiatief van een groep Nederlanders die het mogelijk wil maken dat aan oude mensen die hun leven voltooid achten en waardig wensen te sterven, op hun uitdrukkelijk verzoek hulp mag worden geboden. (…)
UIT VRIJE WIL staat op het standpunt dat deskundige, zorgvuldige en toetsbare stervenshulp aan ouderen die daarom vragen, niet langer strafbaar hoort te zijn.’

Dat klinkt mooi. Als ik ouder word en het wel goed vind zo, er gewoon een pijnloos en waardig einde aan maken. Wie wil dat nou niet? En maakt de wetenschap dat er straks geen lijden zal zijn het leven nu niet prettiger en rustiger? Het ligt in het verlengde van het verlangen naar een hobbelloos leven. Een leven zonder dalen. Zonder pieken ook, ben ik bang. Maar dit lijkt voor lief genomen te worden. Wat zou Meester Yu hiervan zeggen?

‘Ja heus, toen ik het leven kreeg was dat omdat de tijd daarvoor was aangebroken, en nu ik het ga verliezen is dat ook volgens de aard der dingen. Zij die vrede hebben met het verloop van de tijd en berusten in de natuurlijke gang van zaken, op hen kan verdriet noch vreugde enige vat krijgen. Dat is wat de ouden noemden: “van boeien bevrijd zijn”.’

Onthechting als sleutel: in de wereld maar niet van de wereld. Wie zich niet hecht aan wat er is, aan wat hij heeft, aan wie hij is, kan mee bewegen – en zo ten volle leven. Zo iemand kan bewogen worden door de voortdurende veranderingen. Weet zich misschien ook wel bewogen en onderworpen aan krachten die groter zijn dan de zijne. De onze. Mij maak je niet wijs dat wij dit diep in ons hart niet meer weten, het gegeven dat wij bewogen worden. Wij kunnen het leven rekken, de kwaliteit van leven verbeteren, wij kunnen veel. Maar kort of lang, gezond of ziek, aan ieder leven komt een einde.

De angst bewogen te worden – en niet te weten waarheen en waartoe – lijkt een belangrijke drijfveer te zijn (geworden). Deze wil ons de regisseur van het eigen leven – en de eigen dood – maken. Maar ten diepste lukt dit niet, want wij worden nog altijd bewogen door krachten die groter zijn dan wijzelf. Een crisis doet je spaargeld verdwijnen. Vulkaanas schopt je vakantieplannen in de war. Een ziekte zet je leven op het spel. Of een liefde zet je leven op zijn kop. Het kan allemaal gebeuren. Je weet het nooit.

Onze Lieve vrouwe van de Besloten Tuin,
Warfhuizen 2010.
Foto Ronald Hermsen.

Brigit Frielink

Wij werkten met ons bloed. Wij werkten met onze adem. Wij werkten met de Aarde. De Aarde was heilig toen. Ons bloed was heilig. Onze liefde was heilig’
De Stammoeders

De religie van de aarde

De religie van de aarde, ook wel natuurreligie genoemd, gaat ervan uit dat alles energie is: de aarde met al haar systemen en de kosmos met alle zonnen, manen, sterren en planeten zijn één grote energievorm. Wij mensen maken ook deel uit van dit immense systeem. Als wij gebruikmaken van de energetische krachten in dit systeem zijn we al bezig met magie.

Onze denkkracht, ons actief handelen en onze woorden hebben invloed op onze omgeving en andersom. Pas dus op wat je denkt, doet of zegt, het zou weleens werkelijkheid kunnen worden. Een van de bekendste natuurreligies in het Westen is de Keltische natuurreligie. Religie betekent letterlijk ‘weer verbinden’ (re-ligare). Het herverbinden waar het in de natuurreligie om gaat is de verbinding van de mens met de hele kosmos en vooral met moeder aarde. De Keltische natuurreligie is een ervaringsreligie die bestond lang voordat de kerk haar intrede deed. De Kelten stelden weinig op schrift. De basiswaarden werden vooral mondeling en praktisch doorgegeven via volksverhalen en legendes, van moeder op dochter, door priesteressen en druïden, en later door Ierse monniken op schrift gesteld − onder andere in het Book of Kells, te zien in Trinity College Library in Dublin. Een gevolg hiervan is dat we veel niet weten over de Kelten. De betekenis van symbolen gegraveerd in stenen en op Ierse hoogkruisen zijn ons lang niet alle bekend en ook weten we weinig over hun rituelen en of de Kelten inderdaad een helderziend volk waren, zoals sommigen denken. In onze huidige tijd is er een herleving van het, laten we zeggen ‘vermeende’, oude Keltendom. Deze nieuwe Keltische inspiratie heeft geleid tot een moderne hedgewitchbeweging, gebaseerd op overgeleverde elementen, die ze zich heeft eigen gemaakt en vormgeeft op een manier die in onze huidige samenleving passend en naar mijn idee nodig is. Verderop in dit artikel worden aspecten uit de Keltische natuurmagie en praktische toepassingen daarvan belicht, zoals de opleiding tot solitaire heks (hedgewitch = heks bij de heg), gegeven door Manon Tromp in de Godinnentempel in Hillegom, deze leert.

Patriarchale samenleving
In het Westen leven wij al ruim 2000 jaar in een patriarchale samenleving met alle gevolgen van dien. De economie moet vooral groeien, de wetenschap moet objectief zijn en in het onderwijs wordt de nadruk gelegd op leren en presteren.

 (Het volledige artikel bevat 2805 woorden.)

Vooruitblik

Het gaat niet goed met de moderne esoterische verenigingen! Het gaat wél goed met de moderne esoterische bewegingen! Het ledenaantal van de Orde van het Grootoosten, de Theosofische Vereniging, de Antroposofische Vereniging, het Lectorium Rosicrucianum en de AMORC stagneert, vergrijst en neemt af. Tegelijk neemt de belangstelling voor esoterische zaken in algemene zin toe. Maar lid worden van een van deze westerse esoterische verenigingen: nee, dat niet. Dan is de vraag: wat is de maatschappelijk relevantie van deze verenigingen behalve dan voor de leden zelf? Het antwoord geven de bestuurders en/of voorzitters van deze verenigingen zelf in de volgende BRES.

John van Schaik

De toekomst van de esoterische bewegingen

Tot voor kort werd een, eventuele, maatschappelijke invloed van de verschillende esoterische verenigingen aanzienlijk gehinderd door onderlinge verkettering. Ieder voor zich leek de waarheid en de juiste weg in pacht te hebben. Maar dit is snel aan het veranderen. Men zoekt elkaar op en werkt samen in symposia en zo stapt men, aarzelend, over de eigen schaduwen en verschillen heen. Er is dus iets gaande in deze verenigingen.

De Orde van Vrijmetselaren onder het Grootoosten werd opgericht in 1756 en heeft een lange geschiedenis, ook in Nederland. De Theosofische Vereniging Nederland werd opgericht in 1891. De Antroposofische Vereniging in Nederland werd opgericht in 1923, het Lectorium Rosicrucianum formeel in 1935 en de AMORC (aloude mystieke orde van het rozenkruis) werd in Nederland opgericht in 1934. Anno 2010 wordt – naar eigen zeggen – het aantal leden van deze verenigingen geschat rond de 25.000. Wanneer men daarbij de openbare activiteiten rekent, als cursussen van het Lectorium Rosicrucianum en maatschappelijke instellingen als de vrije scholen van de antroposofen, kan het bereik misschien wel verviervoudigd worden tot zo’n 100.000. Dat is dan toch aanzienlijk. Maar wordt deze omvang ook vertaald naar maatschappelijke invloed? Of wil men dat eigenlijk niet omdat esoterie nu eenmaal ‘geheim’ is in de betekenis dat je er prudent mee omgaat en geen esoterische paarlen voor de zwijnen gooit? In de vrijmetselarij woedt een heftig debat over de plaats en de betekenis die de vrijmetselarij in het openbare leven zou moeten/kunnen innemen. En de AMORC heeft zich nog maar pas in 2009 voor het eerst in het openbaar – middels een symposium in het Kurhaus – gepresenteerd. Het smaakte naar meer. De Antroposofische Vereniging participeert in en met de VU in maatschappelijke debatten waar een esoterische invalshoek prominent uitgedragen wordt. En het Lectorium Rosicrucianum heeft met de Bibliotheca Philosophica Hermetica van Joost Ritman een eminent maatschappelijk middel.

(Het volledige artikel bevat 1269 woorden.)